هر روز صبح که لخ لخ کنان یه کتاب توو دستم هست یا برگه های خلاصه نویسیم٬که بیشتر تایم قبل امتحان به خلاصه کردن درس ها میگذره تا یاد گرفتنشون٬در حالی که دستام مثل پوست کرگدن میشه از سوز سرمای صبح... 

میدون رو دور میزنم... 

و میرسم به اونجایی که باید برسم... 

و منتظر یه تاکسی... 

اونجاست که خورشید کم کم میاد بالا و نورش همه جا رو میگیره... 

گرماش میدوئه زیر پوستم و گرم میشم... 

یه گرمای لذت بخش که می ارزه به اشک چشات از سوز سرما...